
«Onm’aparlédepeuples,etd’humanité.Maisjen’aijamaisvudepeuplesnid’humanité.J’aivutoutessortesdegens,étonnammentdissemblables.Chacunséparédel’autreparunespacedépeuplé.»L’exerguedeFernandoPessoapointeunenjeufortdeLaPermanence:dansledéfilédepatientsd’unepermanenceauxsoinspournouveauxmigrants,jamaislecollectifn’éclipsel’individuel,jamaislesociologiquen’effacelareconnaissanceémued’unemêmepersonnerevenantdesmoisplustard,amaigrieouaucontraireremplumée.NoussommesàlaconsultationdelaPermanenceauxsoinsdesantédel’hôpitalAvicennedeBobigny.Unepsychiatreàsescôtés,legénéralistes’exprimesouventenanglais,tentantsansfauxespoirderéparerdescorpsetdespsychés.Commentaiderdesêtresbattus,affamés,traumatisésaveclesmaigresmoyensdelamédecine?Aufildutemps,destensionssefontjourentreleDrGeeraertetsonadministration,sescertificatsjouantunrôledansleprocessusbureaucratiqueetl’accèsàdessoinsgratuits.Enchoisissantdedemeurerdansl’huis-closducabinet,AliceDiopysoulignelesqualitésd’écoutedesmédecinsetleurluciditésurleslimitesdeleuraction.Maisellen’yfaitqueplusfortementrésonnerl’extérieur,levastehors-champdemisèreetdeviolencequiconstitue–aussi–notresociété.(CharlotteGarson)